Ölüm Şiirleri

|aruz ana sayfa|

Sevgili Ziyaretçi,

Bu bölümdeki şiirler tek sayfa içindedir. Toplu Şiirler listesindeki şiir başlıklarına "tık"layarak okumak istediğiniz şiire gidebilirsiniz. işareti, şiirin bittiğini; işareti ise, şiirler listesine dönmeyi gösterir.

TOPLU ŞİİRLER
	Ahmet Muhip Dıranas	4	Her Şey Uzaktadır
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Ölüm I
	Cahit Külebi	4	Ölümlü İnsanlar İçin
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Ölümden Sonra
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Şaşırdım Kaldım
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Otuz Beş Yaş
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Sanatkârın Ölümü
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Korktuğum Şey
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Fani Dünya
	Cahit Sıtkı Tarancı	4	Gün Eksilmesin Penceremden
	Fazıl Hüsnü Dağlarca	4	Ölü
	Muzaffer Tayyip Uslu	4	Ölümü Düşünmek
	Orhan Veli Kanık	4	Ölüme Yakın
	Orhan Veli Kanık	4	Giderayak
	Yahya Kemal Beyatlı	4	Rindlerin Ölümü
	Yahya Kemal Beyatlı	4	Sonbahar
	Yahya Kemal Beyatlı	4	Sessiz Gemi
	Yahya Kemal Beyatlı	4	Düşünce
	Yunus Emre	4	I
	Yunus Emre	4	II

	4Her Şey Uzaktadır
	Uzaktadır her şey; gökyüzü, deniz, Her an peşimizden koşan gölgemiz, Özlenen limanlar, yanan yıldızlar. Uzaktadır her şey; anneler, kızlar... Uzaktadır her şey, hep... yalnız ölüm, Her yerde, her an yakınımız, ölüm. Ahmet Muhip Dıranas

	4Ölüm I
	Sözünde durmadı mavi gökler; Gün kararıyor gitgide ölüm. Akşam yeli nedameti söyler; Nedamet yer etti bende ölüm. Ne yapsam, gün doğmuyor gönlümce; Sudur akar kendi bildiğince, Hangi pencereye koşsam gece; Gitmiyor bu can bu tende ölüm. Ne vefasız geçmişten hayır var, Ne gelecekler imdada koşar, Çoktandır tekneyi aldı sular; Çoktandır ümitler sende ölüm. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Ölümlü İnsanlar İçin
	Hepiniz öleceksiniz! Tanrı katına çıkacaksınız utanmadan! Ruhlarınız koyup kaçacak sizi! Topraklara gömüleceksiniz. Kurtlar, böcekler, solucanlar Sevinçle saldıracak üstünüze. Elleriniz bomboş kalacak, Kimse bakmayacak resminize. Sevilmiş kadınların hayali Dumanlar gibi dağılacak; Faydaydı, şöhretti, merhametti Semtinize uğramayacak. Gözleriniz yok artık! Dünyamızı göremeyeceksiniz! Okşamak, gülmek, konuşmak Yok olmuş bir selde yüzeceksiniz, Yavaş yavaş çürüyeceksiniz. Cahit Külebi

	4Ölümden Sonra
	Öldük, ölümden bir şeyler umarak. Bir büyük boşlukta bozuldu büyü. Nasıl hatırlamazsın o türküyü, Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü, Alıştığımız bir şeydi yaşamak. Şimdi o dünyadan hiç bir haber yok; Yok bizi arayan, soran kimsemiz. Öylesine karanlık ki gecemiz Ha olmuş, ha olmamış penceremiz; Akar suda aksimizden eser yok. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Şaşırdım Kaldım
	Şaşırdım kaldım nasıl atsam adım; Gün kasvet gece kasvet. Bulutlar, sisler içinde bunaldım; Gök mavisine hasret. Olmuyor seni düşünmemek Tanrım, Ummamak senden medet. Suyun dibine vardı ayaklarım; Suyun dibinde zulmet. Kalmadı ümidin soluk ve cılız Işığında bereket. Ve ölüm, kapımda kişner, sabırsız Bir at oldu nihayet. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Otuz Beş Yaş
	Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider. Şakaklarıma kar mı yağdı ne? Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz? Ya gözler altındaki mor halkalar? Neden böyle düşman görünüyorsunuz; Yıllar yılı dost bildiğim aynalar? Zamanla nasıl değişiyor insan! Hangi resmime baksam ben değilim: Nerde o günler, o şevk, o heyecan? Bu güler yüzlü adam ben değilim Yalandır kaygısız olduğum yalan. Hayâl meyal şeylerden ilk aşkımız; Hâtırası bile yabancı gelir. Hayata beraber başladığımız Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir; Gittikçe artıyor yalnızlığımız Gökyüzünün başka rengi de varmış! Geç farkettim taşın sert olduğunu. Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış. Ayva sarı nar kırmızı sonbahar! Her yıl biraz daha benimsediğim. Ne dönüp duruyor havada kuşlar? Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim? Bu kaçıncı bahçe gördüm târumar. N'eylersin ölüm herkesin başında. Uyudun uyanamadın olacak Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında? Bir namazlık saltanatın olacak. Taht misali o musalla taşında. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Sanatkârın Ölümü
	Gitti gelmez bahar yeli; Şarkılar yarıda kaldı. Bütün bahçeler kilitli; Anahtar Tanrıda kaldı. Geldi çattı en son ölmek. Ne bir yemiş, ne bir çiçek; Yanıyor güneşte petek; Bütün bal arıda kaldı. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Korktuğum Şey
	Gün çekildi pencerelerden; Aynalar baştan başa tenha. Ses gelmez oldu bahçelerden; Gök kubbesi döndü siyaha. Sular kesildi çeşmelerden; Nerden dolacak bu taş nerden, Nergislerin açtığı yerden Ey kuş uçurtmayan ejderha? Ne yardan geçilir, ne serden; Korkuyorum bu gecelerden. Bel bağladığım tepelerden Gün doğmayabilir bir daha. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Fâni Dünya
	İlk günden alıştığımız emektar aydınlık, Anne yüzünde, dost yüzünde, evlat yüzünde; Her sabah başlayan şeye doymadık, Düşümüz gerçeğimiz ne varsa yeryüzünde. Gökyüzü belledik şu ürperen maviliği, Başımız darda kalınca el açtığımız yer; Gökyüzüdür avutan akıllıyı deliyi, Gökyüzünde bulutlar uçurtmalar ümitler. Her mevsimiyle insanı ayrı ayrı saran, Bunca güzelliği nasıl koyup gideceğiz; Yaman çalacak o çalmayası saat yaman, Geçmiş ola bir kez yumuldu mu gözlerimiz. Cahit Sıtkı Tarancı

	4Gün Eksilmesin Penceremden
	Ne doğan güne hükmüm geçer, Ne halden anlayan bulunur; Ah aklımdan ölümüm geçer; Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur. Ve gönül Tanrısına der ki: - Pervam yok verdiğin elemden; Her mihnet kabulüm, yeter ki Gün eksilmesin penceremden! Cahit Sıtkı Tarancı

	4Ölü
	Hangi mahallede imam yok, Ben orada ölecegim. Kimse görmesin ne kadar güzel, Ayaklarim, saçlarim ve her seyim. Ölüler namina, azade ve temiz, Meçhul denizlerde balik; Müslüman degil miyim, hasa, Fakat istemiyorum, kalabalik. Beyaz kefenler giydirmesinler, Sizlamasin karanligim havada. Omuzlardan omuzlara geçerken sallanmayayim, Ki bütün azalarim hülyada. Hiçbir dua yerine getiremez, Benim kainatlardan uzakligimi. Yikamasinlar vücudumu, yikamasinlar, Çilginca seviyorum sicakligimi... Fazıl Hüsnü Dağlarca

	4Ölümü Düşünmek
	Mümkün mü ağlasın annem Mezarımın başucunda Ben sesimi çıkarmıyayım Hayırsız bir evlat gibi Bir bulut uçsun da Ben başımı kaldırmıyayım Yağmur dindikten sonra Gezinmiyeyim caddelerde Ah, mümkün mü bir güzel kadın Geçsin de yanımdan Ben seyretmiyeyim İçimi çekerek Muzaffer Tayyip Uslu

	4Ölüme Yakın
	Akşamüstüne doğru, kış vakti; Bir hasta odasının penceresinde; Yalnız bende değil yalnızlık hali; Deniz de karanlık, gökyüzü de; Bir acayip, kuşların hali. Bakma fakirmişim, kimsesizmişim; -Akşamüstüne doğru, kış vakti- Benim de sevdalar geçti başımdan. Şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış; Zamanla anlıyor insan dünyayı. Ölürüz diye üzülüyoruz? Ne ettik, ne gördük şu fani dünyada Kötülükten gayrı? Ölünce kirlerimizden temizlenir, Ölünce biz de iyi adam oluruz; Şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış, Hepsini unuturuz. Orhan Veli Kanık

	4Giderayak
	Handan, hamamdan geçtik, Gün ışığında hissemize râzıydık; Saadetinden geçtik, Ümidine râzıydık; Hiçbirini bulamadık; Kendimize hüzünler icadettik, Avunamadık Yoksa biz... Bu dünyadan değil miydik? Orhan Veli Kanık

	4Rindlerin Ölümü
	Hâfız'ın kabri olan bahçede bir gül varmış; Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle. Gece, bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış Eski Şirâz'i hayal ettiren ahengiyle. Ölüm âsûde bahâr ülkesidir bir rinde; Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter. Ve serin serviler altında kalan kabrinde Her seher bir gül açar; her gece bir bülbül öter. Yahya Kemal Beyatlı

	4Sonbahar
	Fânî ömür biter, bir uzun sonbahar olur. Yaprak, çiçek ve kuş dağılır, târümar olur. Mevsim boyunca kendini hissettirir vedâ; Artık bu dağdağayla uğuldar deniz ve dağ. Yazdan kalan ne varsa olurken haşır neşir. Günler hazinleşir, geceler uhrevîleşir; Teşrinlerin bu hüznü geçer ta iliklere. Anlar ki yolcu yol görünür serviliklere. Dünyanın ufku gözlere gittikçe târ olur. Her gün sürüklenip yaşamak rûha bâr olur. İnsan duyar yerin dile gelmiş sükûtunu; Bir başka mûsikîye geçiş farz eder bunu. Teslîm olunca va'desi gelmiş zevaline, Benzer cihâna gelmeden evvelki hâline. Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya Rûh öyle yollanır uyanılmaz bir uykuya: Duymaz bu anda taş gibi kalbinde bir sızı; Fark etmez anne toprak ölüm mâceramızı. Yahya Kemal Beyatlı

	4 Sessiz Gemi
	Artık demir almak günü gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli, Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu. Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. Yahya Kemal Beyatlı

	4Düşünce
	Ülfet belâlı şey, fakat uzlet sıkıntılı, Bilmem nasıl geçirmeliyim son beş on yılı? İnsanlar anlaşıldı. Cihânın da sırrı yok, Kalsaydı terkeşimde bugün tek bir altın ok En tatlı bir hayâl için atmazdım ufkuma. Dalsın yakında gözlerim artık son uykuma! "Yalnız duyan yaşar" sözü, derler ki, doğrudur "Yalnız duyan çeker" derim, en doğru söz budur. Gördüm ve anladım yaşamak mâcerâsını, Bâkiyse rûh eğer dilemezdim bekasını. Hulyâsı kalmayınca hayâtın ne zevki var? Bitsin, hayırlısıyla, bu beyhûde sonbahar! Ölmek değildir ömrümüzün en fecî işi, Müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi. Yahya Kemal Beyatlı

	4I
	Yalancı dünyaya konup göçenler Ne söylerler ne bir haber verirler Üzerinde türlü türlü otlar bitenler Ne söylerler ne bir haber verirler Kimisinin üstünde biter otlar Kimisinin başında sıra serviler Kimi mâsum kimi güzel yiğitler Ne söylerler ne bir haber verirler Toprağa gark olmuş nazik tenleri Söylemeden kalmış tatlı dilleri Gelin duadan unutmadan bunları Ne söylerler ne bir haber verirler Yunus der ki gör takdirin işleri Dökülmüştür kirpikleri kaşları Başları ucunda hece taşları Ne söylerler ne bir haber verirler. Yunus Emre

	4II
	Geldi geçti ömrüm benim şol yel esip geçmiş gibi Hele bana şöyle geldi bir göz açıp yummuş gibi Bu dünyada bir tek şeye yanar içim, göynür özüm; Yiğit iken ölenlere gök ekini biçmiş gibi. İşbu söze Hak tanıkdur bu can gövdeye konukdur Bir gün ola çıka gide kafesten kuş uçmuş gibi Miskin adem oğlanını benzetmişler ekinciğe Kimi biter kimi yiter yere tohum saçmış gibi Bir hastaya vardın ise bir içim su verdin ise Yarın orda karşı gele Hak şarabın içmiş gibi Bir miskini gördün ise bir eskice verdin ise Yarın orda sana gele Hak şarabın içmiş gibi Yunus Emre bu dünyada iki kişi kalır derler Meğer Hızır İIyas ola âb-ı hayat içmiş gibi Yunus Emre